Ik ben Senna, ze zeggen dat ik een vrolijk meisje ben van ongeveer drie jaar oud.
Zelf weet ik niet precies hoe oud ik ben, maar ik weet wel dat ik heel graag dicht bij mensen ben. Dat voelt warm en veilig.
Mijn verhaal begon op een plek waar veel auto’s stopten en weer vertrokken. Een tankstation, noemen ze het.
Ik liep daar een beetje rond, op zoek naar eten, maar vooral op zoek naar iemand die mij zag. Soms kwam er iemand langs die me aan keek. Dan kwispelde ik zo hard als ik kon, in de hoop dat ze me mee zouden nemen. Maar elke keer reden ze weer weg… zonder mij.
Tot op een dag iemand wél stopte. Iemand die me niet alleen zag, maar me optilde en meenam.
Zo kwam ik in het asiel terecht. Het was wennen, hoor. Veel nieuwe geluiden, andere honden, vreemde geuren… maar ook lieve mensen. Mensen die zacht tegen me praten en me knuffelen. En dat vind ik het allerfijnste knuffelen, dan kruip ik het liefst zo dicht mogelijk tegen je aan.
Ik moet nog veel leren, dat weet ik. Ze zeggen dat ik nog niet zo goed aan de riem kan lopen en dat ik nog moet begrijpen waar ik mijn plasje moet doen. Alleen blijven ben ik ook nog niet gewend.
En die woorden die mensen zeggen “zit”, “blijf” ik snap ze nog niet. Maar ik wil het zo graag goed doen echt waar. Als je geduld met me hebt, leer ik vast snel.
Over kinderen weet ik nog niet zo veel Ik heb ze nog niet echt leren kennen. Maar als ze net zo lief zijn als de grote mensen hier, dan komt dat vast goed. Misschien vind ik het wel heel leuk om met ze te spelen.
Soms droom ik… van een plek waar ik altijd mag blijven, waar iemand op me wacht. Waar we samen wandelen, nieuwe geurtjes ontdekken, en waar ik na een lange dag tegen je aan mag kruipen op de bank. Gewoon samen, gezellig.
Ik ben een kleine tot kleine middel maat hond.
Ze zeggen dat als er een gastgezin voor mij komt, ik in april naar Nederland mag. Dat klinkt als een groot avontuur. Spannend… maar ook heel mooi.
Misschien ben jij degene bij wie ik eindelijk thuis mag komen.