Sapphire

Maandenlang verzorgde Katerina een mooie Griekse herdermix in de straten van Kopanaki. Meerdere malen probeerde zij de schat te vangen voor sterilisatie, maar zij liet zich niet pakken.
Katerina had gezien dat zij zwanger was en uiteindelijk..... niet meer. 55 dagen lang werd er gezocht naar de kleintjes. Stiekem achtervolgden ze de moederhond, maar pas op 15 maart 2026 vonden ze de pups.
Weggestopt in een kapotte kast, in een ingestort huis. De moeder gaf nog melk, maar Katerina wilde niet riskeren de kleintjes kwijt te raken (door instorting van het gebouw of de mama die ze weer zou verplaatsen) en daarom werden ze stuk voor stuk gevangen en naar de verlaten tuin (die wij tijdelijk mogen gebruiken) in het dorp Kopanaki gebracht.

De pups doen het goed daar. Er zijn geen gekke gevolgens geweest van de vaccinatie en ze kruipen onder de liefhebbende haden van Katerina en de Workawayers, uit hun schulpjes.

Sapphire is nog een pup, en moet nog veel leren!

Wat verwachten wij van de foster? Dat Sapphire geliefd wordt alsof het een eigen toevoeging aan het gezin was en dat Sapphire langzaam meegenomen wordt in het Nederlandse leven. Wij verwachten ook, dit is echt een heel belangrijk onderdeel van het fosteren, dat wij op de hoogte worden gehouden van de vorderingen, middels foto's, filmpjes en updates, zodat we hem, wanneer de foster aangeeft dat hij daar klaar voor is, kunnen promoten.

Overigens houden wij bij zowel adoptanten als fosters een procedure aan. Deze begint met het invullen van een intake. Na het invullen van de intake houden wij een intakegesprek en als deze voor beide partijen positief werd ervaren gaan we over tot een (virtueel) huisbezoek. Pas als dat allemaal is afgerond kunnen we beoordelen of er sprake is van een juiste match tussen hond en mens. We nemen fosteren en adoptie heel serieus en gaan dus niet over 1 nacht ijs. Wij verwachten van onze fostergezinnen en adoptanten hetzelfde.