Coco

Coco’s verhaal begon op een bijna onvoorstelbare manier… Als piepklein, kwetsbaar kitten zat ze helemaal alleen midden op een drukke snelweg. Auto’s raasden van alle kanten langs haar heen, terwijl zij zich ergens verborgen hield en tegen alle verwachtingen in bleef overleven, doodsbang bij elke auto die passeerde.

Gelukkig zag iemand haar net op tijd. Zonder te twijfelen stopte hij zijn auto zo dicht mogelijk bij haar en wist haar veilig te bereiken. Die dag kreeg Coco een tweede kans.

Voor het eerst leerde ze wat warmte, veiligheid en liefde betekenen. Ze werd verzorgd, beschermd en kreeg een thuis, tot het leven onverwacht veranderde. Haar redder ontwikkelde een ernstige allergie en moest haar met pijn in zijn hart laten gaan. Sindsdien heeft Coco nooit echt meer een vaste plek gehad.

Ze verhuisde van opvang naar opvang, van foster naar foster. Altijd verzorgd, maar nooit echt gekozen. Coco hoort niet buiten. Ze zou daar niet overleven. Ze kent alleen het zachte van een bed, de rust van binnen zijn en de veiligheid van menselijke nabijheid.

Ondanks alles is Coco ongelooflijk lief, zacht en aanhankelijk gebleven. In het begin kan ze even verlegen zijn, maar geef haar wat tijd en ze volgt je overal, omdat ze niets liever wil dan dichtbij je zijn. Ze smelt helemaal weg in knuffels, ligt graag tegen je aan of rust op je schouder alsof ze bang is om opnieuw losgelaten te worden.

Ze is nog steeds klein en fijn gebouwd, bijna alsof dat kwetsbare kitten van toen nog altijd een beetje in haar leeft.

Coco kan prima met andere katten en ook met honden. Ze mag alleen geadopteerd worden, maar ze heeft een bijzondere band met Billy, haar fostermaatje met wie ze al heel lang samen is. Een thuis waar ze samen welkom zijn zou natuurlijk extra bijzonder zijn, dus daar geven we mogelijk voorrang aan. Billy heeft zijn eigen advertentie.

Wie geeft Coco eindelijk het vaste thuis waar ze al zo lang op wacht? 🤍