Lobo

Is hij niet prachtig? Gracieus, zachtaardig en verlegen. Die oogopslag, om te smelten…
Toch dacht een Spaanse jager dat hij Lobo kon inzetten als jachthond.
Kennelijk zonder het gewenste succes: de jager heeft Lobo al op jonge leeftijd gedumpt. Dat hij werd afgedankt door ‘zijn’ jager was voor Lobo eigenlijk een groot geluk. Via een shelter mocht hij naar Nederland. Hij woont nu in een gastgezin waar hij kan wennen aan het leven van een huishond.

Lobo vindt zijn nieuwe leventje heerlijk. Hij heeft al enkele nieuwe hobby’s opgepakt zoals slapen in de bank, vrouwtje in de gaten houden en spelen in de tuin. Hij vermaakt zichzelf prima met wat hij tegenkomt in huis en buiten (tip: sluit de wasmand goed af want Lobo gaat aan de haal met de ‘speeltjes’ die hij daarin ‘vindt’). Hij is graag bij zijn hondenvriendinnetjes die hem de eerste weken hebben geholpen zijn draai te vinden in huis.
Lobo knuffelt graag met de vrouw in het opvanggezin en is super met andere honden. Hij kan goed alleen thuis zijn (in gezelschap van zijn hondenvriendinnen). Hij sloopt niet en vindt autorijden geen probleem. De kippen in de tuin zijn voor hem wel een uitdaging…
Dit vertelt zijn gastvrouw over hem:
“Lobo is sinds enkele maanden bij ons. Het is een ontzettend zachte, goedaardige hond. Hij kan ook prima overweg met onze andere twee honden. Aan de riem trekt hij absoluut niet. Hij wil het liefst iets achter of naast je lopen. Verkeer interesseert hem helemaal niet en ook andere honden loopt hij zonder aandacht aan te besteden voorbij.
Hij rent graag en heel hard rondjes door de tuin. Op het speelveldje in de buurt speelt hij graag met andere honden. Het is een onzekere hond die vooral mannen erg spannend vindt. Hij gaat niet blaffen maar wil het liefst vluchten. Als vrouw ben ik zijn steunpilaar en daarvoor geeft hij heel veel liefde terug. Het meest ideale voor Lobo zou een vrouwenhuishouding zijn, liefst met een andere hond als maatje. In ieder geval mensen (man/vrouw) die hem de tijd en rust geven om de trauma’s van zijn verleden te vergeten zou geweldig zijn.”